Hilal Anne : Lohusa Olmak

23 günlük küvez maceramız bitmiş ve nihayet bebeklerimle beraber eve gelmiştim.

İşte asıl zor günler şimdi başlıyordu. Bu günleri yazmayı epey geciktirdim ama baktım ki Açelya'nın doğum iyice yaklaşıyor bir an önce yazmam gerektiğini anladım. Arkadaşımı yeni doğum yaptığı günlerde kendi lohusa hikayemle sıkmak ve etkilemek istemiyorum.

Mucize'nin Günlüğü : Göbekle Er Meydanına Çıkmak

Hamileleri herkes sever değil mi? Yüzlerinden nemrutluk aksa da "Yaa hamile o bir şey olmaz" dersin hep. Hamile olmayı çok seviyorum ama bazı durumlarla başa çıkamıyorum. Yani ben hayatının son bir kaç yılını göbekle geçirmiş biriyim zatende. Alışkınım bunun küçük boyutlusuna. Yaz olunca işler karışıyor. 

Mucize'nin Gebelik Günlüğü : Son 3 Ay

Artık 28. haftayadayım. Son 3 ay son trimestera  girmiş bulunmaktayım. Zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Sanki Mucize'min gelişini yeni öğrenmiş gibiyim. Çok heyecanlıyım, şaşkınım ve itiraf edeyim korkuyorum.

Ege +1 : Anne Olunca

Hani eski zamanları masalları anlatır,

Hüznümü huzura dolarsın,

Kaşım gözümden çok içim bir parçan,

Annem sen benim yanıma kalansın…

Hani bir biblon vardı kırdığım

Üstüne ne kırgınlıklar yaşadın

Ama bil ki ben de parçalandım

Annem ben senin yanına kalanım…

Mucize'nin Gebelik Günlüğü : Eriğime Dokunma!

Aşermek neydi?

Aşermek bir hurafeydi!

Aşermek bir yalandı!

Ama değilmiş. Anladım.

Mucize'nin Günlüğü : Tadilata Yenildim - 24. Hafta

Son iki haftada öğrendiğim ders hamileyken öyle çok kendine güvenmeyecekmişsin. Çünkü öyle bir hale geliyor ve yoruluyorsun ki hiç bir güç seni kaldıramıyor.

Ben öyle nazlı, kaprisli hamilelerden değilimdir. Asla hamileliği bir hastalık gibi görmem. Acındırma silahı olarak kullanmam. Eski analar tarlada, bahçede doğuruyormuş. Şimdi ne değişmiş olabilir ki? Aslında değişen çok büyük şeyler var. Kadının doğurması sanki bir iş olarak görülüyor. Kadın kendini insan neslinin kurtulması ona bağlıymış gibi davranıyor. Hamile kaldın diye kocana, ailene, dostuna eziyet etmek zorunda değilsin. Bana hamilelik kadın hayatının normal süreci ve bu süreci en olağan şekilde yaşamak gerekiyor. 

Aceleci Kraliçe'nin Masalı

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde. Develer berber iken ben dedemin beşiğinde tıngır mıngır sallanır iken. Bademler çağla, erikler mevye, kirazlar çiçek açtığı zamanda bir kraliçe dünyaya gelmiş. Gözlerini açtığında başında bir sürü gözü yaşlı mutlu insan görmüş. 

Hilal Anne : Biri Güneş Biri Ay

Aylardır yazıyorum bu hikayeyi, belki bazılarınız artık doğur yeter diyor. Ne yalan söyleyeyim onca yıl hasretten sonra insan hikayesini bir çırpıda yazamıyor.

Uzun bir yoldu yalan değil... Kısa cümlelerle anlatmak olmazdı. Çektiği hasretin hakkını veren yazılar yazmak istedi HİLAL ANNE... Anlaşılsın istedi, yüzünde ki bu kocaman mutluluğun sebebi. İşte bu hafta geldi minik MUCİZELERİ...

Ege : +1 Gönlümüzün Başkentinden

Bu hafta uzaklardan, limon ve mimoza ağaçlarının arasından, deniz ve turunç kokusu eşliğinde, eşim ve benim gönlümüzün başkenti Antalya'dan yazıyorum. Basın fotoğrafçılığı ile ilgili bir toplantı için Antalya'ya gelmem gerekiyordu. Babaannesi ve dedesi burada yaşadığı için Ege'yi de yanıma almaya karar verdim.

Mucize'nin Günlüğü : Hormonal Enfeksiyon

Biliyorsunuz hamileler bir farklıdır. Başka görünürler. Karnı, burnu hatta kulakları bile büyür, bacaklar tuhaf bir incelikte, kollar kendinden istemeden açık açık yürürüyen yani gün geçtikçe 60 yaşlarında alkolik amcaların kadın versiyonu oluverirler. Eh tahmin edersiniz ki bu tip görünüceğini bilen bir 20'li 30'lu yaşlarında bir kadından normal bir psikoloji bekleyemezsiniz. Tabiii bir Şeyda Coşkun değilseniz.

Birde bu psikolojinin baş mimarı, her ay bizi resetleyen hormanları unutmamak lazım. Ben yinede normal olanlardanım. Öyle sinirli bir yapım olmuyor. Sevimsiz görünen, kaşları çatık hamilelerden olmak istemiyorum. Ecem de bu konuda çok kasmıştım kendimi. Olmayacağım öyle bir hamile diyordum kendime. Hamilelik ilerledikçe öyle bir hamile olmadığı anlayıp sakinleşmiştim. Sonra koy verdim gitti. Yoldaki teyzeler bile karnımı sevdi, hep otobüs- metroda yer buldum. Gülünce güzel oluyor hamileyken hayat!

Hilal Anne : 2 Nisan Otizm Farkındalık Günü

Otizm yaşam boyu devam eden, sosyal etkileşim, sözel ve sözel olmayan iletişimde problemler, tekrarlayıcı davranış ve kısıtlı ilgi alanları ile kendini gösteren, karmaşık gelişimsel bir bozukluktur.

Aslında tanımı gayet net ,açık ve anlaşılır. Ama bir çok aile için şüphelenmesi bile korkutucu olan, tanı konma aşamasında ailenin kabullenmesi oldukça zor olan, başa gelince de ailenin tüm hayatını etkileyen ve maalesef ülkemizde eğitim olanakları çok kısıtlı olan bir hastalık.

16 Senedir Ben Bakıyorum

Bazı şeyleri yazarken çok zorlanıyorum. Bu gün yaşadığım olayı nasıl anlatacağımı da bilmiyorum. Neresinden başlasam ne desem nasıl yazsam bilmiyorum. Bu ıslak mendil bana hayatımın derslerinden birini veren baba tarafından verildi.

Ecem'le uzun bir aradan sonra Muzipo'ya gittik bugün. Bırakalım metroya kadar dediler. Arabayı kapatıp açmak o kadar zor geldi ki otobüse binip gitmek bile rahat geldi. Otobüsten indim, metronun asansörüne doğru yürüdüm.

Mucize'nin Günlüğü : 20. Hafta Kontrolleri

Bu ara hep diyorum ya zaman geçiyor. Şimdi bir bakmışım tam ortasındayım hamileliğin. Önümde bir bu kadar daha hamilelik var. Ve Burak kucağımda.

20. haftada kontrolüm vardı. Kontroller beni biraz gergin yapıyor. İnsan herşeyin yolunda gittiğini düşünce de ya bir aksilik varsa demeden edemiyorum. Bir kaç gün önceden uykusuzluk başlıyor.

Bu sefer kafama taktığımı söylediğimde güleceksiniz. Biz öyle yerinde duran ana kız değiliz ki. Ya güreşiyoruz ya da kucak kucağız. Çocuk öyle alışkın ki oyun oynarken bile pat kendini atıyor kucağıma. Altını değiştirirken oyun olsun diye bacaklarıyla tepme atıyor bende "Ayy Ayy" diye bağırıyorum. Hangimizin ayağı çıplaksa hemen gıdıklamaya başlıyoruz. Pek evcilik modunda değiliz.

Ecem'le Zamanı Yakalarken

Zaman geçiyor ve ben bir türlü yakalayamıyorum. Ay ne zaman pazartesi oldu ne zaman cuma bilmiyorum.

Ecem bana uykusuzluk alıştırmaları yaptırıyor Burak için. Kızım ne yapsın beni düşünüyor. Burak doğduğunda zorlanmayayım diye. Güne en erken kaçta başlanır, kaç saat uykuyla parkta ne kadar oyun oynanır gibi bir sürü antrenmana sokuyor beni.

Hilal Anne : Erken Doğum

Doktorumla hamileliğimi 36 hafta sürmesi üzerine planlamıştık. Bunun planı mı olur demeyin, psikolojik olarak zamanlama bilmek ne zaman ne olacak gibi şeyler kurmamam adına önemliydi benim için. Zaten doktorum da beni çok iyi tanıdığından herhalde bana her haftayı tamamlanacak bir görev gibi anlatıyordu. 

Biraz daha dayan Hilal , az kaldı  Hilal...36. Haftada kavuşacaksın bebeklerine Hilal.

Ege +1 : 21 Mart Dünya Down Sendromu Günü

Bugünlerde hayat, yetişebildiğimden hızlı akıyor. Üstelik yakalayabilmek için özel bir çaba sarf etmek nedense gelmiyor içimden. Mevsim geçişi depresyonu yaşıyorum galiba. Mart ayı ne zaman geldi, ne zaman ortaladık anlamadım bile. Mart’ın beraberinde getirdiği tüm miskinliğe rağmen bu haftayı atlayamazdım. Bu hafta, bizim için yılın en önemli günlerinden biri yaklaşıyor. Ona gelmeden önce geçtiğimiz üç haftanın hızlı akışından birkaç güzel enstantane paylaşmak istiyorum.

Hilal Anne : Nerede Kalmıştık?

Uzun zaman oldu yazmayalı... Aslında çok yazmak istedim ama kelimeler hep kaldı boğazımda. Önce Derin ve Denizin doğum günü telaşı yüzünden yazamamıştım ama sonra Özgecan geldi, sonrada Gamze Anne. İkisi de kalbimin ortasında ağrı hala. 

1 tl'lik Mutluluk

Bazen öyle büyütüyoruz ki bazı şeyleri. Yeni neslin çok pahalı zevklerinin olduğunu söyleyip duruyoruz. Aslında bizim limitlerimiz arttı.

Gamze Anne'in mektubu

Hilal Anne'den bir mesaj aldım bugün. 

"Bugün yazı paylaşma. Gamze Anne'in mektubunu paylaş. Şu durumda anneliğimizi anlatamayız." 

Mektubunu sonuna kadar okumaya ne güç bulabildim, ne göz yaşı. Son resimlerindeki halini hatırlamak istemiyorum. Allah'a duam kalemimden hiç bir zaman böyle yazı dökülmemesi.

Oğlu Atakan'a yazdığı mektup;

Mucize'nin Günlüğü : Sizi Seviyoruz - 17. Hafta

Bu hafta Mucize'm Burak'tan değil çevremizden bahsetmek istiyorum.

Evet o bir mucize, zor yollarda, multifaktörlerin bir araya gelmesi sonucunda içimde kıpırdanıyor. Onun gelmesi beni öyle korkuttu ki, paniğe kapıldım. Geçti gitti, içimde olması, hayatımın diğer yarısını kaplayacak olması beni acayip heyecanlandırıyor. Bazı şeyleri çevremdeki insanların sevgileriyle üstümden attım. Mutlu, huzurlu ve kalabalığım.