Anneler Siyaset Yapma(mama)lı

Geçen gün paylaştığım postan dolayı bir kadın bana "Anneler siyaset yapmamalı." diye yazmış. Bir kadın! İnanamıyorum. Bir kadının, anneler için yaptığı bu yorumu aklım almıyor.

Bir kadın olarak sahip olduğum bu hakkı kenara itmemi bekliyor olması, yorum yapıp yayınlıyor olmamın nesi yanlış? Sandık başına en çok biz gitmeliyiz. Geleceği için planlar yaptığımız çocuğumuz içinde söz hakkımız var. Çünkü onların eğitim hayatlarıyla ilgili kararları siyasiler karar veriyor, onların öğretmenlerini devlet seçiyor, yoldaki güvenliklerini devlet sağlıyor, onların eşit ve özgür bir şekilde yaşamaları devlet sayesinde oluyor.

Valla Kararlar Aldım

Evet kararlar aldım. Çocuklar büyüyor, hemde hiç acımadan. Evden çıkıyorlar. Bir gün bir bakacağım ( o günü iple çekiyorum.) evde tek başıma kalacağım.

Annelik Kadınlıktan Gelir

Çocuklar doğduğundan beri kendimi tuhaf hissediyorum. Yok konuşulacak başka konu yok. Kiminle bir ortama girsem konu dönüp dolaşıp aynı noktaya varıyor, bezdeki yeşil kaka.Telefon çalıyor “Şimdi nasıl emiyordu bu bebek?" soruları. Şikayetçi değilim, çokta mutlu oluyorum doğru yolda olduğumu hissediyorum. İnsanlar fikirlerimi önemsiyor ve beni sayıyorlar. Yeni çıkan makaleleri takip ediyorum sordukları sorulara doğru cevaplar verebilmek için. Baya baya çalışıyorum. Okudukça öğreniyorum, mutlu oluyorum.

Dengesiz Krallık

Bize bu hayat sunulmadı biz tercih ettik. Evet, karşımıza seçenekler o sundu ama biz seçtik. Bu tercihleri yaparken bilmeden güzel şeylere imza atmışız.

Mesela kavgayı değil sarılmayı tercih ettik. 10 gün sonra 5 yıllık evli olacağız kavga ediyor muyuz? Evet. Ama küsmüyoruz. Hiç bir tartışmamız, atışmamız uzamıyor. O anda olup bitiyor. Birbirimize olan sinirimizi, laf sokmalarla atıyoruz. Komik, iğneyelici ve zekice. Baya baya baya giydiriyoruz birbirimize ama durum komedisi çıkıyor ortaya.

Hepsi Bizim Gibi Normal İnsanlardı

Korkuyorum.

Hemde hiç birşeyden korkmadığım kadar. 2007 yılından beri tedirginim. Yaşanan bombalı saldırılar, ihbarlardan sonra daha çok arttı. Elimde değil. Önleyemiyorum. Cesur davranmaya çalışıyorum. Aklımda kalanların üzerinden neredeyse 10 yıl geçti, sahneler bir türlü gitmiyor gözümün önünden.

2007 yılında her sabah olduğu gibi işe gidiyorum. Kulağımda kulaklık, Nihat Sırdar'ı dinliyorum. Komik adam. Zonta şarkısını çalıyor, trafikte güvenlik şeridinde gidenler için. Yer bulamazsam otobüsün orta kapısının önündeki boşluğa girip camdan dışarı bakarım hep. Yani bildiğiniz normal bir sabah!

Şirinyer'de her zamanki gibi acayip bir tıkanıklık var. Öflemeler, püflemeler. Benim yerim sağlam valla bakmıyorum kimseye. Kafamı cama gömdüm.

Otobüs durağında bekleyen insanlar, okula yetişen çocuklar, sabahın köründe parka giden bebek arabalı kadınlar. Birde iki tane çöpçü.

Çocuklarım = Süt Sağmak = Süt Anne = Süt Çocuklarım

Süt sağmak o kadar meşakkatli, o kadar yorucu bir iştir ki yaşamayan anlayamaz. Çok basitmiş gibi gelir. Oturuyorsun ya sağarken hiç bir şey yapmıyorsun zanneder insanlar. 

Halbuki sen çok mesai harcıyorsundur. Bebeğinle oynayacağına, bebeğin uyurken uyuyacağına makinanın başına oturup bu sesi dinlersin. Gece memelerin şişer kalkıp sağman gerekir. Hep aç uyanacak bir bebek vardır.

İzmir'e Gelişim Tam 9 Sene Oldu

9 sene önce bugün İzmir'e yerleştiğim ve yarı zamanlı İzmir'li olacağımın başlangıcını yaparken hiç bu günlerimi hayal etmezdim.


 2003'te çıktım evden üniversite macerasıyla. 2005'te İzmir'de iş denemem devam etti. Bir şey anlamadım. Şirket kapanıp yaz gelince bende Akçay'a dönüp güzel bir yaz tatili yaptım. Tatil bitince kariyer planları yapmaya başladım. 

Öğrencilikte yalnız yaşamıştım ama bu sefer farklıydı. Param olacaktı, ailemi bağlı kalmayarak yaşayacaktım. Tam anlamıyla hayatta yalnız olacaktım. Ayyy ne güzel olacaktı.

Bakınca çok komik geliyor. Tam yeni mezun aklı. Yarım akıl! 

Uyku Planları A - B

İki çocuklu hayatı yaşarken karı koca birbirimize vakit ayırmaya çalışıyoruz. Ne kadar organize olup çocukları uyutursak o kadar çok birbirimizle vakit geçiriyoruz.

Klasik olacak ama karı koca olmanın ötesinde birbirimizin en sıkı dostuyuz. Milletin ayıplayacağı ya da dalga geçeceği gün içinde yaşadığımız şapşallıkları kahkahalarla birbirimize anlatıyoruz. Yoğun bir dedikodu gündemimiz varsa çekirdek çitleyerek birbirimize "Hadi canım! Yuhh! Öyle mi yapmış?" efektleri vererek dedikoduya hayat veriyoruz.

Ben Bu Dünyaya

Ben bu dünyaya başkalarının istekleri için değil, kendi isteklerim için geldi.

Ben bu dünyaya rahat kararlar verebilmek için geldim.

Başkalarının isteklerine göre yönlenmek zorunda değilim. Yaşayacaklarımı bir tiyatro sahnesi gibi uzaktan izleyeceklerin kararları beni ilgilendirmiyor. Benim cinnet anlarımda bana gülerek bakacakların değil kendim için yaşamak istiyorum.

Bencillik değil bu istediklerim kendini dinlemek. Harcayacağım 10 yıllık hayat çok uzun. Yaşarken o kadar zor olacak ki. Şuan ki hayatımın 1/3'ü. Düşünün bir 1/3'lük hayatınızda neler yaptığınızı? İlk okul ve orta okulu bitiriyor insan. Konuşmayı, okumayı, yazmayı, yaşamayı öğreniyor. Acılarından ders çıkartmayı, kime güvenip güvenmemeyi.

Peki sen sadece ben istiyorum diye hayatının 10 yılını belkide daha fazlasını harcar mıydın?

Bir tek hayatım var benim. Onuda kendi isteklerimle yaşamak istiyorum. Birilerine bağlı olarak değil. Kendi kararlarımı vererek. Minnet, rica ile değil kendi kendime yeterek yaşamak istiyorum. Etkilenerek değil, özgün olarak yaşamak istiyorum. İlla birileri başardı diye bende başaracağım beklensin istemiyorum. Herkesin kendi kararı ben onların kararlarına saygı duyarken benimde onlardan saygı duymalarını beklemem normal değil mi? Paylaştığım hayatı sorgulanması için paylaşmıyorum. "Şu satırları yazarken acaba bana mı laf etti?" düşünsün istemiyorum okuyanların.

Seslerinden rahatsızlık duyacağım, varlıkları hayatımda olmaları gerektiği için olan insanları istemiyorum.

Ben zorluklar, mücadeleler, savaşlar için gelmedim dünyaya. Ben kendim olmak için geldim. Sorgulanmak, yargılanmak, hesap vermek için değil. YAŞAMAK için geldim.

Kararlar zor. Hayat zor. Bırakın da kendim için yaşayım. Hep diyorum "Herkesin yaşadıkları kendine zor." İşte benimde yaşadıklarım bana zor geliyor. Daha da beni zorlamanın anlamı ne?

Hayalimdeki Akçay Tatili

Son bir kaç aydır bu günlerin hayalini kuruyordum. Koca yurtdışına gidecek, Akçay'da günümüzü gün edecektik Ecem'le. O anananeye dedeye doyarken ben kendimle kalacaktım.

10 Kasım 193∞

Ecem doğduktan sonra, en önemli görevlerimden birinin, Ona Atatürk'ü anlatmak ve ondan sonraki nesillere Atam'ı anlatmasını sağlamak olarak görüyorum. 

Sizinde göreviniz bu olsun. 

Mustafa Kemal Atatürk'ü Sevgi, Saygı Ve Özlemle Anıyoruz
.

Güzel Hikayeye Başlangıç:Hilal Ben

Lisedeki yakın arkadaşım, lise bitti hayat telaşına düştük birbirimizden koptuk. Sonra bir gün facebook sayesinde birbirimizi bulduk.

Annelik Senin İçinde

 Ay tipe bak. Sana benzesin inşallah . :)

En eski dostuma,

Çocukluk arkadaşım "Yaz" dedi bana. " Yaz da inanayım. Anneliğin mucize olduğuna." Ona yazıyorum şimdi. Dediklerimi unutabilir ama bu yazıyı okuyup hatırlatır hep kendine.

O Dünya'ysa Ben Ay'ım

Bazı geceler uyku tutmaz. Salonda televizyon izlerim. Uykum geldiğinde televizyonu kapattığımda ev tamamiyle kararır. Sadece Ecem'in odasındaki cılız ışık olur. O ışığı izlerim., yolumu gösterir korkmamı önler. Ben karanlıktan çok korkarım. Yıldızları ondan çok severim hep oradadırlar ve yolumu aydınlatırlar. Ecem doğduğundan beri evde bir yıldızım var. 

Aslında ben Ecem'in uydusuyum. Hiç bıkmadan etrafında dönen, aynı çizgiyi koruyanım. Güneş gittiğinde karanlıkta kalmasın diye birden ortaya çıkan kahraman Ay'ım. Hatta bazen Güneş varken bile orada durup onu kontrol edenim. 

Ecem'in güneşi kim olursa olsun ben orada olup onun yolunu aydınlatacağım. Ondandır ona ay ve yıldızları anlatan masalları anlatmam.

Hıııı! Oyun Grubunuz Yok Mu?

Veletleri okula gitmeyen annelerde bir oyun grubu telaşıdır gidiyor. Herkeste aynı soru "Hangi oyun grubu?"

Teeeee eskiden montessori ülkemize gelmeden, önce nasıldık ki biz?"Benimki bezelye ayıkladı. Ne tatlı dimi teyzesi?" diye yazarak internette koyunca nasılda kasım kasım kasılıyoruz. Evde etkinlik etkinlik site gezen anneler, kendilerini oyuncak manyağı yapan babalardan önce ne yapıyorduk? 

Ebeveynlerde İnsan.

Ebeveynler de insan.

Siz bu yazıyı okurken ben İzmir'den çok uzakta olacağım. Kızımdan ayrı 2 gece. İlk başta düşündün mü ya da dışarıdan biri dedi mi çok zevkliymiş gibi duruyor. Ama işin aslı değil. Özgür gün dedim eğlendim. Bir gece düşünmeden rahat rahat uyudum.

Dedemle Ramazandan Birgün

Babaannem-Dedem Gençken.

Klasik olacak ama ramazanların tadı yok. Ramazan gelmiş, geçmiş, bitmiş fark etmiyorum bile. Hadi ben oruç tutmuyorum. O yüzden öyle geliyor bana diyelim. Ama çevremde gördüğüm bir çok insan da öyle.

Karantina Adası- İlk Ayak Basılan Vatan Toprağı

Dedem ve ailesinin, mübadele zamanında ilk ayak bastıkları vatan toprağı Karantina Adası. Dedemin ortanca kardeşi anlatmıştı yaşadıklarını. Küçük olmasına rağmen her şeyi hatırlıyordu. Yolculukları uzun sürdüğü için "Unutmam mümkün değil"demişti amca.

Hello 30!

İlk fotografım

Lisedeyken bir çocuk vardı. İri yarı, biraz tuhaf bir çocuktu. Milletin el falına bakıp dururdu. İşte kafasına göre yorumlar falan yapardı. Çok biliyorum havalarında atardı da atardı.

Her Şeyi Değiştiren Adam

Yıl 2009. Cem'le tanıştım.

Hayatım birden değişti. Artık İzmir'i taşıyamıyorum omuzlarımda derken hayatıma girdi. Öyle bir aşk yok. Her gördüğümde kalbim yerinden çıkıyordu. O kalp çarpıntısı hala devam ediyor.