22 Ağustos 2014 Cuma

Ebeveynlerde İnsan.

Ebeveynler de insan.

Siz bu yazıyı okurken ben İzmir'den çok uzakta olacağım. Kızımdan ayrı 2 gece. İlk başta düşündün mü ya da dışarıdan biri dedi mi çok zevkliymiş gibi duruyor. Ama işin aslı değil. Özgür gün dedim eğlendim. Bir gece düşünmeden rahat rahat uyudum.

15 Ağustos 2014 Cuma

Eskişehir'de Süt Anne

Merhaba,

Eskişehir'de anne sütü bağışı yapabilecek anne arıyorum. 
Daha öncede süt anne aramıştık. Kısa sürede sütünü bağışlayabilecek anne bulmuştuk.
Biliyorum Eskişehir'de bir sürü sütü çok olan anne var. 
Sizden haber bekliyorum.
Bebeğimizi anne sütsüz bırakmayalım.

Sütünüzle Kalın.
Süt Anne 

Mail:sutannne@gmail.com

9 Ağustos 2014 Cumartesi

Ben Kenef Bülbülü Ecem

Bu fotografta bezim yok, buzlama uyguladık :)
Merhaba Dünya Ben Ecem Kenef Bülbülü Ecem

Dünya, acayip işlere kalkıştık bu ara dünya. Tuvalette oturuyorum, bir çiş, kaka yapıyorum ki sorma. Evde alkış kıyamet kokuyor. Ananeme kadar aranıp haber veriliyor. Bir mutluyum görsen. Bu kadar ilgi alaka başımı döndürdü valla.

24 Temmuz 2014 Perşembe

Dedemle Ramazandan Birgün

Babaannem-Dedem Gençken.
Klasik olacak ama ramazanların tadı yok. Ramazan gelmiş, geçmiş, bitmiş fark etmiyorum bile. Hadi ben oruç tutmuyorum. O yüzden öyle geliyor bana diyelim. Ama çevremde gördüğüm bir çok insan da öyle.

Geçen gün komşumuzun kalabalık sofrasında iftar yaptık. Heyecanlanmadım desem yalan söylemiş olurum. En son ne zaman iftar sofrasında oruç tutan insanlarla birlikte oldum hatırlamıyorum bile. Sofraya oturduk. İftar saatini bekledik. 

Oruçluyken son dakikaların beklemelerini, telaşlarını özlemişim. Saniyelik zamanlamayla çorba koymak. Soğumaması için çalışmak. Bardaklarda bekleyen soğuk suyla imtihan. Hele oruçluyken salata yapmak. Fark etmeden ağzıma atardım marulu falan. Bir anlık telaşla çıkartırdım ağzımdan. Ananem "Sana şaka yapıyorlar" derdi hemen. 

Ramazanlar eskiden 15 tatile denk gelirdi. Bayram öncesi Balıkesir'de oturan dedemle babaannemin yanına giderdim. Çok heyecanlı geçerdi ramazanlar. Sahur saati, kızarmış ekmek ve sana yağının kokusuyla uyanmak nefis bir duyguydu. Dedem, ekmek kızartma makinesının ya da sobanın başında ekmekleri iyice kızartıp, üstlerine kalın bir sana yağı tabakası sürerdi. Uyku mahmurluyla  birlikte yattığımız, masallarla uyuduğum yataktan kalkıp yanına otururdum hemen. Babaannem güzel bir yer sofrası hazırlamış olurdu. Yer sofrasının örtüsünü hemen bağdaş kurduğum bacaklarımın üzerine örterdim. Başlardım dedemin tek tek bir alt bir üst dizdiği ekmekleri yemeğe. 

İyice karnımı şişirip sıcak yatağa geri dönerdim. Sabah öyle geç kalkmazdık. Her zaman kaçta kalkıyorsak o saatte kalkardık. Dedem parmağıma bir ip bağlardı. Orucumu tutardı o ip. "Dede ben susadım." diye yanına giderdim. Parmağımdaki ipi çözer "Hadi iç suyunu" derdi. Suyumu içip yanına giderdim tekrar bağlardı ipi.Sabah kahvaltı ettiğimi hatırlamıyorum. Ama öğlene doğru çok acıkırdım. Parmağımdaki ipi dedem çözerdi ve yemeğimi yerdim. O ip günde kaç kez çözülüp bağlanırdı. İftara doğru artık bağlamazdı bile dedem parmağımı. Gün içinde dedemle vakit geçirirdik hep. Hiç hatırlamıyorum oruçluyum ben uyuyacağım ben dediğini. Camiye onla giderdim. Avluda oyun oynardım dedelerini bekleyen başka torunlarla. 

İftara yakın evde yemek kokuları dönmeye başlardı. Babaannem meşhur tiriti yapardı. Börülceli nohutlu tarhana çorbası, tirit ramazan sofralarının baş kahramanıydı. Artık çocuk orucunu tutmuş biri olarak masanın başına kurulurdum. Bir elimde bardak, bir elimde zeytin beklerdim top atılmasını. Birde dedem tembihlerdi "Top patlayabilir ama hoca ezanı okuyup bitirmeden orucu bozmak yok". 

Ezan biter ve o ilk zeytin tanesini zevkle yemek nasıl bir histi anlatamam. Ezan okunmadan konulan çay, yemek bitmeden masaya teşrif ederdi. Sofra toplanır ve dedem teraviye giderdi. Balıkesir'deki evimiz, caminin hemen yanıydı. Hoca ne anlatıyorsa bizim evden rahatlıkla duyardık. Teravi dağılırken dedemin caminden çıkısını herkesle el sıkışması izlerdim. 

Yatakları hazırlardık. Ben dedemle yatardım hep, babaannem karşı koltukta. Babaannem tek tek sureleri okumaya başlardı. Ben onu tekrar ederdim. Bir çok duayı babaannem ve anneannemden öğrenmişimdir. Sonra dedem anlatmaya başlardı. Osmanelini, çocukluğunu, beni çok benzettiği annesini anlatırdı. Nasıl domates topladıklarını, karpuzun içine sığan kardeşini, büyük kocaman ağaçları. "Biz hiç bir yerden göçmedik. Hep burada yaşardık" derdi.

"Bir gün birlikte gidip, anlattığım yerleri dolaşacağız Osmanelin'de" deyip beni uyuturdu. Ama gidemedik bir türlü. Kısmet olmadı. Onu özledikçe birçok hatıra ve anlatacak hikaye biriktirmişim onu fark ediyorum. Onunla geçirdiğim ramazanları özlüyorum.

15 Temmuz 2014 Salı

İstanbul'da Süt Anne Arıyoruz.

Merhaba,

İstanbul'da 3 aylık bir erkek bebeğe süt anne arıyoruz. 
Doğduğu günden beri ne yazık ki annesinin sütü olmadığından anne sütü almamış.
Annesi ve babası bu konuda çok üzülüyorlar. 
İlk babayla konuşmuştum. Bir babanın bu kadar istekli ve araştırmacı olabileceği
hiç aklıma gelmezdi.  

Bu bebeğin anne sütünden mahrum kalmaması için 
sütü çok olan annelerden haber bekliyoruz.


Sütünüzle kalın.
Süt Anne

10 Temmuz 2014 Perşembe

Hamileliği Tatlı Bir Rüya Mı Sandın?

Anne, acı söyler bunu unutma. Şimdi yazacaklarım annelerin sır gibi sakladıkları, yaşarken acı çektikleri, bitince unuttukları şeyler.



7 Temmuz 2014 Pazartesi

Banvit Orada Burada Değil Saatinde Kapıda - banvitburada.com


İnternetten her türlü alışverişe bayılıyorum. Mümkünse hiç bir şey taşımayayım hepsi kapıma gelsin. Ohh, evimin ortamında klimalı klimalı bekleyeyim. Hele Ecem doğduktan sonra daha çok bağlandım internet alışverişlerine. Ecem'in bebek arabasını mı kullanayım? Yoksa o koca poşetleri mi taşıyayım? Beceremiyorum bir türlü, Ecem'le market bir arada yürümüyor.

Ev alışverişlerimin neredeyse tümünü internetten alıyorum. Piliç ve kırmızı et hariç. Çünkü güvenemiyorum. İzmir kışı bile sıcak bir şehir. Getiren şirketler genellikle şehir içi dağıtım yaptıkları için araçları küçük. Bakalım o tavuğu - eti taşımak için yeterli soğuklukta mı araçları? Ona göre mi taşıyorlar? Benim eve gelesiye kadar kim bilir kaç ev dolaşıyor? Sonuçta bunlar bakteri üretiyor belli ısıda olmaları gerekiyor.

Ben alayım diye çıktığım da İzmir'in sıcağında bütün Hatay'ı dolaşıyor tavuk benimle bazen. E Ecem arabadan inmek istiyor, parkın yanından öylece geçip gidemiyoruz. Bakmadan geçsek eve girdiğimiz an başlıyor ağlamaya. İçime de sinmiyor ona, o tavuğu yedirmek. Ecem uyurken komşuya anahtarı bırakıp markete koşuyorum tavuk, et almak için.

İşte baya sorun yaşıyordum. Ta ki banvitburada.com 'la tanışasaya kadar. İstediğin et, piliç, köfte aklına tavukla etle ilgili ne geliyorsa kapında. Araçları sadece et ve tavuk dağıtımı için çıktıklarından soğuk servisle sanki bir kaç dakika önce marketten almışsın gibi tazecik. İstediğiniz saati tıklıyorsunuz o saatte geliyor. Ben Ecem'in çorbasını yapmaya başladığım saatleri tercih ediyorum. Hemen etler geliyor onları kaynatıp, çorbasını yapıyorum.

Ödemeyi illa ki kredi kartıyla yapmak zorunda değilsiniz kapıda nakitte ödeyebiliyorsunuz.

Bu seferki siparişlerimiz nugget ve kadınbudu köfteleri. Banvit'in toplantısında çok met etmişlerdi. Maaile iftar sofrasında onları deneyeceğiz. Urla'la ya bile dağıtımları var. Bunu öğrenince çok sevindim. Ayrıca sadece internetten sipariş vermenize gerek yok. Telefonla da sipariş verebiliyorsunuz. Telefon numarası 444 2688.

Deneyin rahatlığına bayılacaksınız.

30 Haziran 2014 Pazartesi

Pegasus, çocukların hayallerindeki tatili Dünyanın En Güzel Hediyesi’ne dönüştürüyor.


Pegasus’un yeni uçaklarına kız çocuklarının isimlerini verdiğini biliyor muydun?


İlk duyduğumda beni çok şaşırtan çok da mutlu eden bu bilgiyi sizinle paylaşmamın çok güzel bir sebebi var!


Pegasus Aile Bireyleri arasındaki geleneği 2011 yılından bugüne misafirleri ile paylaşan ve yeni uçaklarına kız çocuklarının ismini veren Pegasus, kampanyaya bu sene harika bir sürpriz daha eklemiş ve Dünyanın En Güzel Hediyesi’ni kız çocuklarına vermek için tatlı mı tatlı bir yarışma başlatmış!


Düzenlenen resim yarışması ile kız çocukları “hayallerindeki tatilin” resmini çizecek, Pegasus'un yepyeni uçağı seçilen resimle boyanacakmış. Üstelik o uçağın ismi de yine o minik kızın ismi olacakmış.  


Kızının hayalindeki tatili gökyüzüne taşımak senin elinde! Dünyanın En Güzel Hediyesi’ni kızına vermek için dunyaninenguzelhediyesi.com’a tıkla, yarışmaya katıl.


Benim minik kızım resim yapamayacak kadar küçük ama ona da Dünyanın En Güzel Hediyesi’ni vermek istiyorum dersen de ucagaisimver.com adresinden çekilişe katıl, kızının ismi yepyeni başka bir uçağa verilsin. Düşünsene kızının adı göklerde gezecek! Gerçekten de ona verebileceğin #engüzelhediye.  


Dünyanın En Güzel Hediyesini kızına vermeye hazırsan, istikamet www.dunyaninenguzelhediyesi.com :)

Bir boomads advertorial içeriğidir.

Karantina Adası- İlk Ayak Basılan Vatan Toprağı


Dedem ve ailesinin, mübadele zamanında ilk ayak bastıkları vatan toprağı Karantina Adası. Dedemin ortanca kardeşi anlatmıştı yaşadıklarını. Küçük olmasına rağmen her şeyi hatırlıyordu. Yolculukları uzun sürdüğü için "Unutmam mümkün değil"demişti amca.


Doğdukları toprakları vatan diye bildikleri yerleri unutun demişler. Gerçek vatan olan yere doğru yola koyulmuşlar.

Florina'dan çıkmışlar yola at arabalarıyla. 3 erkek çocuk. En büyüğü dedem 10 yaşında. Büyük amcalarım biri 6 biri 4 yaşlarında. Yanlarına sadece bir kaç çaput alabilmişler. Anneleri beline sarmış altınlarını. Onları almaları bile yasakmış. Hiç bir şeyleri olmadan sadece devletin vaatleri verilmiş onlara.

Uzun at arabası yolculuğunun sonunda Selanik'e varmışlar. Günlerce limanda geminin gelmesini beklemişler. Hayatlarında bir daha göremeyecekleri kadar büyük bir gemi onları almış.  Günlerce yolculuk sonunda Karantina Adasına varmışlar. 

Sırasıyla aileleri içeri almaya başlamışlar. O zamanlar salgınlar kol geziyormuş. Hepsine hasta muamelesi yapılmış ister istemez. Kıyafetleri ütülenmiş, büyük hamamlarda yıkanmışlar. Bilmiyorum belki amcaya büyük gelmişti hamamlar. Kayıtları yapıldıktan sonra tekrar gemiyle Konak iskelesine gitmişler. Amcam "Çok uzun yol yürüdük" diye anlatmıştı. Uzun yol dediği iskeleden Basmane tren garı. Nasıl yorulduysa küçük bedeni, her gün hiç yorulmadan yürüdüğüm yol ızdırap gelmiş onlara.

Basmane'de onları yük trenleriyle yeni memleketleri Edremit'e yola koyulmuşlar." Edremit'liler bizi güzel karşıladı. Hiç yabancılık çekmemiştik" diye anlatmıştı amca.

Ada Hastanesine her gelişimde amcanın anlattıklarını duyuyorum kulağımda. Nişanlanacağımı söylediğimde "Nereli?" diye sormuştu. "Urlalı. Evleri Ada Hastanesine çok yakın" dediğimde çok sevinmişti. "İlk vatan kokusunu aldığım yerdi orası. Urlalılar çok iyi insan olurlar bize çok yardım etmişlerdi." dedi.

Dedem bir daha göremedi ilk memleketi Florina'yı. İki kardeşi gidip sonrasında gidip gördüler. Kendimi koyuyorum da yerlerine hiç bir şeyini almadan doğduğun, büyüdüğün topraklar ayrılıp başka yere yerleşmek vatan bilmek ne kadar zordur. 

Şuanda dedemlerin alındıkları yerler ziyarete kapalı. Ada'da çalışanların anlattığı kadarını biliyorum. Herşey yerli yerinde bıraktıkları gibi duruyormuş. Bir gün açılır da Ecem'le gezme fırsatı yakalarım.

24 Haziran 2014 Salı

Çılgınlıktan Çıldıran Ebeveyn

Az sonra okuyacağınız yazı çılgınlık yapan ebeveynleri anlatmaktadır. Şeker, tansiyon ve kalp hastasıysanız bu yazıyı okumayınız.

Bugün gündüz çok stresliydi. Kızım hiç durmadı. İlk defa gittiğimiz evde tüm koltuk kenarlarını kemirdi. Evde yaşıtı olan kızın uyku düzenini bozdu. Yemek konusuna girmeyeceğim. Attığı yemekleri yerden temizlemekten laminatları aşındırdık. 

Neyse evimize döndük. O sırada eşimin telefonu çaldı. Bu saatte düşünmeden edemedim. Çünkü saat 7'diydi. Arkadaşlarımız gelmişler kahve içmeye bir yerlere gidelim dediler. Acaba gitsek mi gitmesek mi bilemedik. Bugün çok yorulduğumdan çıkmak istedim aynı eski günlerdeki gibi. Eskiden çok yorgun olduğumdan kendime gelmek için dışarıya çıkardım. Onu hatırladım. 

Hemen sofrayı topladık. Babanne ve dedeye kızı  bıraktık. Hemmmdeee uyumamıştı. Hemen arkamıza bakmadan uzaklaştık evden. 

Arabanın önünde oturmak ayrı heyecan zaten. Çubuk kraker olmadan, dur yapma demeden kısa da mesafe olsa da yolculuk hoşuma gitti. Rüzgar esiyordu ama biz dışarıda oturduk. Rüzgarı hissetmek, yaz günü üşümek, sıcak kahve içmek acayip keyifliydi. İskele sahilde rüzgara karşı yürüyüp, saçlarını savurmak offf offf!! Normalken böyle mi yaşıyorduk diye içimden geçirdim.

Saat 22 oldu. İçimiz kıpır kıpır. Dondurma yemeye gidelim dedik. Çubuksuz, erimeden dondurma yemek nasıl bir tat unuttum açıkçası. Telefonu yanıma almadığımdan arayıp uyup uyumadığını öğrenemiyorum. "Ammaannn uyumasın beklesin beni. O dondurma için değer" dedim. 

Kendimizi vurduk Çeşmealtı yoluna. Müziğin sesini son ses açtık. Arabadaki müzikler bayık geldiğinden radyoyu açtık. İnanamadım dudu çalıyor. Camları da açtık, OUWW çok çılgınız. En son Gökhan Özen'in söylediği, yeni olduğunu öğrendiğim şarkısına yalan yanlış olsa da eşlik edip, arada kafa bile salladım. 

 Dondurmalarımızı da alıp, kitapçıya gittik. Kesin kararlıydım. Kesinlikle çocuk, annelik kitapları almamaya. Sinan Akyüz'ün Sevmek Zorunda Değilsin Beni kitabını aldım. Karışık bir aşk hikayesiymiş. Böyle kitaplar nasıl okunuyordu hatırlamıyorum. Altını çizmek için kalem gerekli mi ki? Şezlongda yatıp, cümlelerin altını çizip, kitap okumak zor oluyor da. Bazen kendimi kitap okurken sınava hazırlanıyormuş gibi hissediyorum. Neyse çıktık bir yola. İnşallah yazın sonu gelmeden, yırtılmadan okuyabilirim.

Asıl bomba dönüş yoluydu. Resmen çılgınlıklar silsilesiydi. Bindik arabamıza. Sakin sakin gidelim diyorken. Öyle bir şarkı çıktı ki kayış koptu. Bang bang. Bir anda, son ses müzik, sesimizi kısmak istermiş gibi şarkıya eşlik edip, deli gibi tepiniyoruz arabada. Bir ara sahil yolunda eşim 90la gidiyor. Wuhuuu diye bağırasım geldi. Kalbim GÜP GÜP atıyor. 4 yol ağzına geldik. Eşim arabayı spor moduna aldı, ESP yi kapattı ve son hızla kavşağı döndü. Araba kaydı. Uçuyormuş gibi hissettim. 120 ile bir dolmuş bile solladık. 

Aman Allah'ım artık çok çılgındık.  Birbirimize baktık. Evde uyumuş güzel kızımız aklımıza geldi. Hızımızı 60 çektik. Çiğdem alıp eve döndük. Ama bize bu çılgınlık uzun süre yeter :)


Çocuksuz anınızda çılgınlık yapmanız için işte şarkı :


19 Haziran 2014 Perşembe

Sen En Güzel Duyguların Katilisin DİŞ!

Saatlerce uyutma uğraşından sonra
arabada uyuyan Ecem'in son hali.
4 gün oldu. Dişten kafasını yerlere vurmadığı kaldı Ecem'in. Bizde durum ise (biz dediğim babaanne, dede ve ben) bir anlık boşlukta devriliyoruz.

Alışamadın mı hala diyeceksiniz? Alışamadım. İlk günden beri hep aynı şekilde diş çıkartıyor. Kışa göre daha iyi durum. Kışın, ilk önce dişler kabarıyor. Arkasından ateş. Beraberinde ağır bir grip ve nur topu iki diş..3 kere grip oldu. Hiç birinde düzgün bir ilaç kullandırmadı doktor Ecem'e. Sadece o da gerekirse peditus ve calpol. "Sabret dişler çıksın ve bitecek." dedi. Öylede oldu. Çünkü gribin tek bir sebebi var.  Vücut direncini düşüren diş. 

 Ağzında daha 6 tane diş var.Daha azılara gelmedi sıra. Ben bittim. Şimdi iki tane daha geliyor. Babama göre 4 tane. 4 diş ise her diş için 5 gün acı çekiyor. Toplam 20 gün. Haziran bitti. Matematik problemi gibi.  

Tam unutturuyor kendini. Sonra bir gün uyanıyor Ecem, mutsuz bir çocuk. Her şeye ağlayan, elinde ne varsa isteyen, yemeyen bir canavar. 

En son iki dişini Mart ayında çıkardı. Tam kardeşimin nişanında. Zaten evde bir telaş var. Ecem'le uykusuz gecelerin ve gündüzlerin sonrasında evdeki hazırlıklara yetişmeye çalıştık. 

Allah'tan o zamanda şimdi ki gibi yalnız değilim. Sağlam bir kadrom var. Arı gibi bir dede, her şeyin çaresini bulan bir babaanne ve büyük destek, gönüllerin amigosu eşim. Tekken ömür törpüsü oluyor. Çaresizlik, acıyı dindirememek, uykusuzluk insanı bitiriyor. 

Kendime deli gibi kızıyorum .Hatta nefret bile ettiğim oluyor. Sürekli birileriyle telefonda konuşurken. "Off hep ağlıyor" "1,5 saatte anca uyuttum" diye şikayet ederken buluyorum. Yapmayayayım diyorum. Bir bakıyorum, konu oraya gelmiş, ben ahlanıyorum vahlanıyorum. Çevremdekiler benden kaçacak valla. Çocuğundan sıkılan anne modundayım sanki. Aslında öyle bir şey yok da. İnsanlar nasıl işlerinden şikayet ediyorlarsa bende bir bakıma kendi işimden şikayet ediyorum. 

Birde asla yapmayacağım dediğim bir konu vardı. Annelerin, her konuda çocuğu ve kendinden "BİZ" diye bahsetmesi. Acayip komik gelirdi bana. Çocuğu mesela yemek yemedi. Kadın şöyle anlatırdı "Ah teyzesi biz bugün hiç bir şey yemedik. Sorma" "Anaaaa kadına bak çocukla kendi bedenini bir zannediyor." der dalga geçerdim arkasından. Hep Cem Yılmaz gelirdi aklıma. Şimdi bir kendime bakıyorum. Aynısıyım o refakatçinin. Bizde biz. Bana ne oluyorsa dimi?

                                               Bu videoyu izleyip gülüyorum ağlancak halime 
                                                                Gülün bana. Çekinmeyin GÜLÜN:):):)


Ne olur benle konuşurken bu yazıyı düşünün ve bana çaktırmadan konuyu dişten ne kadar uzak bir konu varsa oraya getirin. Veee beni mutlu edin. 


Son bir tehdit, 

"Benimde günüm gelecek Madam Diş, o gül ağızdan kendi ellerimle çıkartacağım sizii Wuhaahahahahahah!!!! (kötü kadın kahkası)"


17 Haziran 2014 Salı

Viyana da Süt Anne'ye İhtiyaç Var


Merhaba,

Viyana'da,  3,5 aylık bir anne kız bebeğine süt anne arıyor.
Biliyorum Viyana uzak, bilmiyorum bizim gibi süt anneliği bilen anneler var mı?
Her dakikanın bebeği için kayıp olduğunu düşünüyor.
Temmuz ayında Yozgat'a geleceklermiş. Neden Yozgat'tan bir anne süt anne olmasın.
Yozgat ve Viyana'ya yakın yerlerden sütünü bağışlayabilecek annelerden
haber bekliyoruz. 

Sütünüzle Kalın.
Süt Anne

sutannne@gmail.com 

13 Haziran 2014 Cuma

Banvit'le Katkısız Sevgi

Akçay'dı, Ecem az uyudu, tadilattı, düğünlerdi derken kendimi öyle kaptırmışım ki,zamanın nasıl geçtiğinin farkına varmamışım. Anlatmam gereken önemli bir konu var size :)

Ben biraz memleketçiyimdir. Nasıl derseniz? Balıkesir Akçay'lıyım. Doğdum, büyüdüm, okudum. Ama İzmir'de doydum, evlendim, anne oldum. Bana İzmir ne kadar bonkör davranırsa davransın Akçay'ım da Akçay'ım. Vazgeçemiyorum. Görmezden gelemiyorum.

30 Mayıs akşamı sessiz konuşmasıyla Şebnem'le yani namı değer Manyakanne ile konuştuk. Kızlar uyuduğundan ve saat 22:30 olduğundandı sessiz konuşma sebebimiz. Momosphere ve 1 haziran yapılacak toplantıyı anlattı bana telefonda. Firma gizli tutulduğunu söyleyince iyice meraklandım. Heyecanlıydım, heyecanım dahada arttı.

1 Haziran sabahı La Cigale'ye girip firmayı görünce içimden bir "Ohh" çektim. Gitmeden önce eşime, "İçime sinmezse, fikri, zikri bana uymayan firmaysa çaktırmadan tüyerim" demiştim. Memleketçiyim diye boşuna demedim ya. Bandırma'nın kalkınmasını hatta bazı yönleriyle Balıkesir'e büyük kazanç sağlayan Banvit'i görünce sevindim. Ne de olsa bize kendini anlatacak firmadan bir memleket havası alacağım.

Çocukken Erdek Dalyan'a giderken Banvit'in gübre fabrikalarının önünden geçerdik. Herhalde zeytin fabrikası dışında gördüğüm tek fabrikaydı. Ne kadar büyük olduğunu düşünmüştüm hep.

Neyse bu kadar memleketi havasından sonra tavukla ilgili gerçekleri anlatayım size.

Lezzetçi Başı'nın papyonu düzeltim de.
Yoruldu tabi bütün gün. Kendine dikkat edemedi.

4 Haziran 2014 Çarşamba

Hello 30!

İlk fotografım

Lisedeyken bir çocuk vardı. İri yarı, biraz tuhaf bir çocuktu. Milletin el falına bakıp dururdu. İşte kafasına göre yorumlar falan yapardı. Çok biliyorum havalarında atardı da atardı.

Bir sabah okulun merdivenlerinden inerken yanından geçiyordum. "El falına bakayım mı?" dedi. İlk önce şaşırdım. Hiç muhabbetimiz yoktu. "E olur." dedim. Elimi tuttu. "A! Hayatın bir yerde kesiliyor. Sonrada devam ediyor. Değişik olmuş" dedi. Tavlamak için falan diyeceksiniz. Aslıyordu sana şapşal dediğinizi duyuyorum. Ama çocuk o bildiğiniz erkeklerden değildi. Anlayın azcık nasıl olduğunu :)

Annemle en sevdiğim fotoğrafım. Ecem sana benzemiyor
diyenlere de cevap olsun bu arada:)
Tip pek takılacak değildi ama 30'lu yaşlar denilince o iri kıyımın lafları gelir aklıma. Başka şeylerde demişti. Onları hatırlamıyorum. Sanki onun dediği kesinti 30 lu yıllarımda yaşayacakmışım gibi geliyordu.

Galiba hep 30lu yaşlarımı merak etmemden kaynaklı. O zaman ne yaşayacağım? Acaba nerede olacağım? Diye sorardım kendime. Bir türlü aklımda canlandıramıyordum. Şimdi dahi öyle. Hayal kurmaya çalıştığımda gözümün önüne bir görüntü gelmiyor. Bir netlik yok. Bir dileğim üzerine kafamda bir şey canlandıramıyorsam kesin süper bir şekilde gerçekleşir. Yani 30lardan çok umutluyum.

Babamla en sevdiğim fotoğrafım.
Babamı özlediğimde bu fotoğrafı
hatırlayıp hemen babamı arıyorum.
Dileğim, hayatımın en güzel yılları olsunlar. Beni hiç üzmesinler. Sadece huzur getirsinler bana. "En güzel yıllarım olacaklar" desem. Çok büyük atıp tutmuşum gibi olacak. Ama hissediyorum. Ya biliyorum işte 30'lar beni korkutmuyor. Beni müthiş mutlu ediyorlar.

Yaşımı sorduklarında "Sence kaç gösteriyorum?" deyip. Yaşlanıyormuş ayaklarına yatmayacağım." Ahahha. 27 mi? Çık, çık. 30 küsürüm 30 küsür. Beni zaten hep 20li yaşlarda zannediyorlar.Aslında 30 demek ağır geliyor" kelimeler sarf edip zevzeklik yapmayacağım. "30'um" deyip. En güzel yıllarımın keyfini çıkaracağım.

Ne demiştik başta "Hello 30!"

27 Mayıs 2014 Salı

Mama Kullanmak Çok Zordu

Ecem'in ilk biberonu sorunsuz tutup mama
içişi. Aç kalmayacağını düşünüp mutluluktan
ağlamıştım.
Siz hiç bir şeyi istemeye istemeye yaptığınız oldu mu? Gecenin 5'inde kalkıp acıktığı için ağlayan bir bebeğiniz?

Hiç bir anne bebeğine mama vermek istemez. Her gün sütünün azlığından dolayı süt anne arayan annelerle konuşuyorum. Kimisi rahatsızlığından dolayı sütü yok, kimisinin ise hiç olmamış anne sütü. Hepsi mama vermek istemediğini anlatıyorlar bana.

Mama bir çok annenin kurtarıcısı olmuş bugüne kadar. Kendimi anlatayım. Her ikisini de maalesef yaşamak zorunda kaldım. Kızıma 7 ay boyunca anne sütüyle besledim. Bilenler bilir başıma gelmeyen kalmadı. Sadece bir gün daha anne sütü verebileyim diye çok canım yandı. Her şerrin bir hayrı vardır ya süt kızım oldu. Bir günde anne sütünü vermemek zorunda kaldım. 1 günde hem ek gıdayla hemde mamayla tanıştı kızım. Biberonu almadı. Her gün değişik değişik biberonlar denedim. O ay hiç kilo almadı. Her gün ağladı. İstemedim mama vermek ama ek gıdaya alışık olmadığından vermek zorunda kaldım. Gündüzleri ek gıda ve devam sütü, geceleri de GDO olduğu iddia edilen gece mamasını kullandım.

Yapacak bir şeyim yoktu. Dolapta süt kızıma vermek için hazırladığım sütlerim vardı. Ecem'e içirmeye çalıştım içmedi. Süt anne bulsaydın diyeceksiniz. Kızım alması gerekenleri benim sütümden 7 ay boyunca almıştı. Annesinin hiç sütü olmayan bebeklerin daha ihtiyacı var diye düşünerek istemedim. 1 yaşına gelmediği içinde inek sütünü önermedi doktorumuz. İşte o gün bu gündür mama hayatımızda.

Her an her yerde. Ecem diş çıkarken, gripken, huysuzken tek kurtarıcım mamaydı. Evet en güzeli anne sütü. Başka bir şey olamaz. Ecem beni emerken ki zevkini hiç bir zaman mamadan almadı. Ben hep kendimi kötü hissettim. Gece uyanınca gözümü bile açmadan emzirebiliyordum. Gittiğim yerlerde hijyen sorunu yaşamadan karnını doyura biliyordum. Mamaya geçince biberon, termos, ılık su, hijyen hayatıma girdi. Biberonları her gün kaynattım. Gece güzelim uykumdan uyanıp, su kaynatıp mama hazırlamak o kadar zor ki.

Anne sütünün yokluğunun ezikliğine hiç girmeyeceğim. Allah'tan çok uzun süre yaşamadım o duyguyu.

Şimdi sütü olan annelere bakıyorum da "Ben zaten mama karşıtıyım." "Böyle olduğu belliydi." "Ben hiç kullanmadım." Bu kelimeleri sizin kullanması çok rahat. Bekara karı boşaması kolay. Siz anlayamazsınız sütü olmayan anneleri. O yüzden böyle yazıpta onları bir kez daha yıkmayın. Eğer çok güveniyorsanız kendinize süt anne olun. Bir bebeği daha doyurmaya çalışın. Çevrenizde muhakak vardır anne sütüne ihtiyacı olan bir bebek. Onlara yardım edin. Neden mamaya karşıyım derken fışkıran sütünüzü başka bir bebekle paylaşmıyorsunuz? Gelin size süt aile bulalım. Bir bebeği mamadan kurtaralalım.


26 Mayıs 2014 Pazartesi

Her Şeyi Değiştiren Adam

Yıl 2009. Cem'le tanıştım.

Hayatım birden değişti. Artık İzmir'i taşıyamıyorum omuzlarımda derken hayatıma girdi. Öyle bir aşk yok. Her gördüğümde kalbim yerinden çıkıyordu. O kalp çarpıntısı hala devam ediyor.

Ben bir anda vazgeçtim Akçay'a dönmekten. Hayatım da verdiğim en büyük karar herhalde. Tüm yaşamımı onunla geçireceğimi en başından beri biliyordum. Çok inat ettim. "İşte bu" dediğiniz anlar vardır ya işte bu dediğim şey Cem'di.

Tüm hayallerimi onunla gerçekleştirdim. Beni mutlu etmek için her dakika uğraşan adam.

Kavgalar, inatlaşmalar, saatlerce dertleşmeler hepsi bizi şuan ki halimize getirdi.

En yakın dostum, ev arkadaşım, iş ortağım kısacası herşeyim Cem seni çok seviyorum.

2012 yılında ona bu videoyu hazırlamıştım. Herhalde 50 yıl geçse de hep bugün bu videoyu oturup izleyeceğim. 80 yaşına gelse de hep doğum gününü kutlamaya devam edeceğim.

2 yıl geçmesine rağmen bizde çok şey değişmiş. Sanki yaşlanmışız.



24 Mayıs 2014 Cumartesi

#özgürgün (müş)

Gece aniden uyanıp Ecem'in yatağına koştum. Kalbim hızlı hızlı çarptı. Ama yatak boştu. Aklım başıma geldi. "Özgür gün devam ediyor. Uyuyacağım."
Tipsizim yaa.

7:30 da kalktım. Dön sağa dön sola. Yok gözümde bir gram uyku yok. Yinede direnerek 9'a kadar yatakta kaldım. Hakkını vermeliyim dimi özgür günün? 

En iyisi güzel bir kahvaltı hazırlayım dedim. Kahvaltı hazır beni bekliyor, kızarttığım simitler soğuyor, ben Ecem'i düşünüp bu yazıyı yazıyorum. 

Artık ben bedenen özgür olabilirim. Ama asla ruhen özgür olamam. Daha 24 saat olmadı ve ben onu çok özledim. 

Yalnız kalmak istiyordum. Evde tek başıma olayım. Hiç bir şey yapmadan durmak istiyordum.Sadece DURMAK! İşte oldu ama ben işlerim kaçta biter de giderim Urla'ya pazarlığını yapıyorum kendimle. Bir yanım "Bekle işte gün o gün" diyor. Diğer yarım "Ayy şimdi seni görünce nasıl gülecek hayat et. O yüzden boş ver işi gücü gidelim yanına" diyor. 

Dinlenmeye, durmaya, aklımın hiç bir şey düşünmemeye ihtiyacı olduğundan ilk sesi dinleyeceğim. Olabildiğince dayanacağım. Gittiğimde sımsıkı Ecem'e sarılıp özlem duygusunun tadını çıkaracağım.

Ayyy simitler buzz gibi olmuş!!!



15 Mayıs 2014 Perşembe

Soma'da Babasız Kalan Çocuklar İçin Destek Çağrısı

Soma'daki çocuklar için bir şeyler yapmalıyım diyorsanız. Sizi bu gruba davet ediyorum.
Belki gidip orada destek olamasak da kömür karası olan küçük bir çocuğa yardım edebiliriz.

Yeşim Mutlu'dan gelen mail doğrultusunda ortak yayın.

Grubu kuran Yasemin Tutal bizlere böyle anlatıyor grubu kurma amacını;





Merhaba,
Yaşadığımız facia acı ortada. Ne sözüm var ne de yazacak gücüm
Ama aileleri, kadınları, çocukları gördükçe ne yapabilirim derdine düştüm.
Sonra bir arkadaşım mail ile ulaştı. Kendisini 2003 yılından bu yana tanırım.
Sektörde yaptığı bir çok proje ile bilinir.
Yasemin Tutal Hanım’ı ise tanımıyorum ama Özlem yan yana gelmişse vardır bir anlamı dedim.
Az önce twitterda grup hakkında bilgi geçtim.
Arzu eden gruba katılabilir, blogunda paylaşabilir.
Başta ortak yazı vb mi olsun dedim ama gelecek tepkileri de göz önüne alarak herkesi kendi yazmak isterse yazsın moduna bıraktım
Yasemin Hanım’dan gelen mektubu olduğu gibi paylaşıyorum.
“Gece eve geldim. TV de Soma daki olayları gördüm.
Bir anda olayın ne kadar büyük ve vahim olduğunu hissettim.
Ben Babamın şehit olduğu haberini aldığımda 12 yaşındayım. Hava kuvvetleri mensubu idi.
Babamın cesedini göremedim. Yanarak hayatını kaybetmişti. İşte bu yüzden yıllarca benim babam bir gün çıkıp gelecek diye kardeşlerimle bekledik.
Bu duyguyu iyi bilirim. Acı yaşandığı en sıcak anlarında yanınızda birileri varmış gibi duruyor.
Ama sonra bir de bakıyorsunuz etrafınızda hiç kimse kalmamış. O anda size ödenen yardım paraları bütün hayatınıza mal ediliyor.
Oysa gerçek hiç öyle gelişmiyor.
İşte bu yüzden ben olana değil, olacaklara bakarak babasız kalan çocukların kaderi asla babaları gibi o maden ocaklarına çaresizlikten girmek olmamalı dedim.
Bu yüzden bu grubu kurdum. Amacım çocukları ailelerinden ayırmak değil. Onlara bir sıcak istikbal planı yapabilmek. Kendilerine güvenmelerini sağlamak.
Bu gibi durumlarda ailenin travması çok büyük olur. Biliyorum. Bu yüzden bir psikolojik destek grubu da kurmaya çalışıyorum. Bir günlük değil. Uzun süreli. Gerçekten yaraya merhem  olmaktan öte . Yarayı iyileştirmek arzusundayım. Bunu tek başıma yapamam.
Çok zenginim , hiç kimsenin olmadığı kadar zengin, etrafımda benim duygularıma ve fikrime yürekleriyle ve çözümleriyle katılan binlerce insan var.
Annelere meslek edindirmek istiyorum. Çocuklarına aş olacak parayı kazanabilmeleri için.
Onların hiç birini devlet kapısında gelecek yardım paralarını beklerken görmek istemiyorum.
Onurum kırılır bir kadın olarak bu ülkede 400 aileyi hayata katamazsak.
İşte bu kadar

Yasemin Tutal”

Grubun para toplamak vb amacı yok. Çözüm üretmek ve çocuklara gelecek sağlamak birincil 
Grubun facebook adresi de bu

14 Mayıs 2014 Çarşamba

SOMA


İçerideki yangın yandıkça içimiz yanıyor. Oksijen verilemiyor denildikçe nefes alamıyorum.

Madencileri o karanlıkta gözümün önünde canlandıramıyorum.

Nasıl bir eziyettir o dışarıdakilere? Buzhanenin önünde ölenlerin isimleri açıklanırken hala yanmamış insanların içindeki umut. Oraya geldiysen hazırlıklısındır değil mi ölüm haberine? Ama ölen oğlunsa eğer isimi dökülürse o polisin ağzından son kıvılcımda sönüp gider içinden.

Bitmez bu işkence. Her saat ölenlere ölenler eklenecek. İnce ince neşter kesikleri atıyorlar tenimize.

Yas ilan edildi. 3 günde dinecek mi acı? Bugün kavga etmeyelim. Birbirimize sarılalım. Acımızı dindirmeye çalışalım. 3 gün sonra kim sorumlusuysa yakalarına yapışalım ve ne hak ediyorlarsa onu yaşatalım.

13 Mayıs 2014 Salı

Ankara'da Süt Anne Olmak İsteyen Var!




Güzel başkentimiz Ankara'da taze bir annemiz süt anne olmak istiyor.

Sütlerini vereceği güzel bir aile arıyor.

İhtiyacı olan aileler bana ulaşın. :)

sutannne@gmail.com

Süt Anne 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...